در حال بارگذاری...
روانشناس و رواندرمانگر تحلیلی کودک و نوجوان
صادق گلرو، روانشناس و رواندرمانگر تحلیلی است و در کار بالینی خود بر رویکردهای روانپویشی، دلبستگی و ذهنیسازی تمرکز دارد. او به تجربههای هیجانی انسان در بستر رابطه، بهویژه رابطه کودک و والد، توجه میکند و تلاش میکند فضایی فراهم کند که در آن فرد بتواند خود را بهتر بشناسد و تجربههای درونیاش را معنا کند.
مدرک تحصیلی: کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی
کلینیک / سازمان: https://agahclinic.com/psychologists/tehran-psychologists/%d9%85%d8%ad%d9%85%d8%af-%d8%b5%d8%a7%d8%af%d9%82-%da%af%d9%84-%d8%b1%d9%88/
انسان در رابطه با دیگری، خودش را بهتر میشناسد.
۱۸ مقاله
آخرین انتشار: ۱۰ مرداد ۱۴۰۵
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: مادری که بعد از یک روز پر از استرس و درگیریهای فکری، ناگهان متوجه میشود که ساعتهاست با کودکش کلامی صمیمانه نداشته و نگاهشان پر از فاصلهای سرد و غریبانه شده است.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: مادری که ساعتها به خواب آرام کودکش خیرهشده و در دلش آرزو میکند که کاری کند تا دنیا همیشه برای فرزندش به همین اندازه امن و بیخطر بماند.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: مادری که زیر بار سنگین نگاههای سنگین اطرافیان، انتظارهای سنتی و فشارهای خستهکننده زندگی روزمره، احساس میکند هر قدمی که برای تربیت فرزندش برمیدارد با قضاوت دیگران روبهروست.
سلامت روان کودک
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: مادری که درگیر خستگیهای مفرط و غمهای درونیاش است، با قلبی پر از عذاب وجدان به کودکش نگاه میکند و از این میترسد که مبادا حال خرابش، دنیای کوچک او را تاریک کند.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: مادری که وسط شلوغی فروشگاه ایستاده و کودکش از شدت خشم روی زمین افتاده و گریه میکند، در حالی که نگاههای خیره اطرافیان سنگینی سنگینی میکند و او نمیداند چطور باید این طوفان ناگهانی را آرام کند.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: مادری که با تعجب میبیند کودکش که تا دیروز از هیچچیز نمیترسید، حالا با دیدن یک سایه، صدای جاروبرقی یا حتی دور شدن کوتاه او، شروع به گریه و زاری میکند و حاضر نیست لحظهای از او جدا شود.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: مادری که ساعتها با بشقاب غذا دنبال کودک نوپایش میدود یا پدری که بعد از یک روز خستهکاری، ساعتها پشت در اتاق خواب کودک ایستاده و از مقاومت او برای خوابیدن کلافه شده است.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: مادری که با شنیدن خبر دردناک آزار یا رنج یک کودک، ناخودآگاه تلویزیون را خاموش میکند یا به جای روبهرو شدن با فاجعه، ترجیح میدهد فکر کند «همچنان همهچیز در دنیا خوب است»، چون تحمل بار آن رنج برایش غیرقابلتحمل است.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: کودکی که با چشمانی نگران به در بسته اتاق دادگاه نگاه میکند، در حالی که بزرگترها بدون درک دنیای عاطفی او، درباره آینده و محل زندگیاش با کلمات خشک قانونی تصمیم میگیرند.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: مادری که در خلوت خود به نحوه بزرگ شدن توسط والدینش فکر میکند و با وجود تمام عشقش به نوزاد در راه، از این میترسد که مبادا ناخواسته همان روشهای تلخ گذشته را تکرار کند.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: مادری که نیمههای شب با قلبی تپشان از خواب بیدار میشود و به این فکر میکند که آیا واقعاً توانایی مراقبت از فرزندی را که در راه دارد، خواهد داشت یا نه.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: مادری که در ماههای انتظار برای ورود فرزندش، به جای حس شیرین مادری، با موجی از ترسها، خاطرات تلخ گذشته و اضطرابهای مبهم از آینده دستوپنجه نرم میکند.