پلهسازی یعنی ما برایِ مدتی تکیهگاهِ کودک میشویم تا او بتواند بایستد، و بعد که او تعادلش را پیدا کرد، ما تکیهگاهمون را ذرهذره برمیداریم.
ما اونجا هستیم تا به کودک کمک کنیم از عهدهیِ کاری بربیاد که تنهایی از پسش برنمیاد.
مربیِ خوب، جواب رو به کودک نمیده؛ اون به کودک یاد میده چطور «سؤال» رو بفهمه و چطور مسیرش رو بسازه.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه. کودکِ شما در حالِ چیدنِ یک پازلِ پیچیده است. دستش میلرزه و کلافهست.
شما بجایِ اینکه قطعه رو براش بذارید، میگید:
«بیا ببینیم لبههایِ صافِ این قطعه کجا میخورن؟»
ببینید چقدر فرق کرد؟
اون حالا خودش اون مسیر رو پیدا میکنه.
نکات مهم
- سادهسازی: مسئلهیِ بزرگ رو به پلههایِ خیلی کوچیک تقسیم کن تا کودکِ شما کمتر بترسه
- کنترلِ ناامیدی: مهم نیست مسئله زود حل بشه؛ مهم اینه که کودکِ شما حس کنه «من میتونم قدمِ بعدی رو بردارم».
- مدلسازی: گاهی فقط کافیه نشون بدیم چطور فکر میکنیم، بدون اینکه کلِ کار رو براش انجام بدیم.
جمعبندی
شاید لازم نباشه از فردا مربیِ تماموقتِ فرزندتون باشید. گاهی همین که درگیرِ تکلیفش بشید، براش یک تکیهگاهِ موقت بسازید و اجازه بدید خودش لذتِ «کشف کردن» رو بچشه، کافیه. هدفِ ما، ساختنِ یک «حلکنندهیِ مسئلهست»، نه فقط یک دانشآموزِ مطیع.