خیلی وقتها ما فکر میکنیم با به دنیا اومدنِ نوزاد، فقط یک «عضوِ جدید» به خانواده اضافه میشه. اما واقعیت اینه که نوزاد، تمامِِ سیستمِ خانواده و هویتِ ما رو بازتعریف میکنه.
ایجادِ فضا، یعنی آمادگیِ درونی برایِ این تغییرِ هویت. یعنی بپذیریم که دیگه اون «منِ» قبل از بارداری نیستیم و قراره یک نقشِ جدید رو تجربه کنیم.
این یعنی از خودمون بپرسیم: «تویِ زندگیِ شلوغِ من، قراره چه چیزی کمرنگتر بشه تا این حضورِ جدید، خودش رو جا کنه؟»
شاید این صحنه براتون آشنا باشه. زوجی که تمامِ وقتشون رو صرفِ چیدمانِ وسایلِ نوزاد کردن، اما بعد از تولد، مدام با هم سرِ اینکه «کی چی کار کنه» یا «من دیگه وقتی برایِ خودم ندارم» دعوا میکنن.
اونها اتاقِ فیزیکی رو آماده کردن، اما اتاقِ ذهنیشون پر از انتظاراتِ برآوردهنشده بود.
ایجادِ فضا یعنی صحبت کردنِ واقعی دربارهیِ این تغییرات. یعنی قبل از اینکه نوزاد بیاد، دربارهیِ این حرف بزنیم که «قراره رابطهیِ ما چطور تغییر کنه؟» و چطور میتونیم بدونِ اینکه خودمون رو تویِ این نقشِ جدید گم کنیم، برایِ اون هم جا باز کنیم.
نکات مهم
- تغییرِ هویت رو بپذیرید: مادری و پدری فقط یک نقشِ جدید نیست، یک تغییرِ بنیادین در زندگیه. پذیرشِ این تغییر، اولین قدم برایِ باز کردنِ فضاست..
- گفتگوهایِ واقعی با همسر: به جایِ تمرکزِ صرف رویِ لیستِ سیسمونی، دربارهیِ ترسها و آرزوهایِ مشترکتون برایِ بعد از تولد حرف بزنید.
- جا باز کردن برایِ خودتون: یادتون باشه برایِ اینکه بتونید فضایِ امنی برایِ نوزاد بسازید، باید برایِ خودتون هم فضایِ استراحت و تنهایی جا نگه دارید. شما قراره مادر یا پدرِ یک انسان باشید، نه یک ماشینِ مسئولیت.
جمعبندی
شاید لازم نباشه از فردا همهچیز رو بینقص چیدمان کنید. همین که الان دارید به این فکر میکنید که «چطور تغییرات رو مدیریت کنم»، یعنی شما همین الان دارید اون فضایِ ذهنی رو برایِ نوزادتون باز میکنید. آغوشِ ذهنیِ شما، امنترین جاییه که اون قراره درش رشد کنه