چیزی که پژوهشگران کشف کردن، اینه که خیلی از این والدین با یک «استیصالِ مثبت» واردِ دنیایِ والدگری میشن. اونها به شدت انگیزه دارن که محیطی امن و متفاوت از اون چیزی که خودشون تجربه کردن، برایِ کودکشون بسازن.
اما این مسیر، به تنهایی طی نمیشه.
کیفیتِ رابطه با همسر، مثلِ یک «ضربهگیر» عمل میکنه. وقتی زن و شوهر در کنارِ هم برایِ ایجادِ این امنیت تلاش میکنن، اون اضطرابهایِ نهفتهیِ گذشته، کمتر میتونن فضایِ خونه رو پر کنن.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه. نوزادتون گریه میکنه و شما ناگهان میبینید که بهشدت کلافه شدید؛ انگار یکچیزی از درونتون داره میلرزه.
شاید همیشه مشکل از اون گریه نباشه.
گاهی اون گریه، داره یک بخشِ قدیمیِ وجودتون رو که هنوز در کودکی مونده، بیدار میکنه.
این که متوجهِ این لرزش میشید، یعنی شما دارید «آگاهانه» مادری یا پدری میکنید.
نکات مهم
- گفتگو با همسر: از ترسهاتون با هم بگید. وقتی همسرتون بدونه در لحظاتِ سخت، چه نیازی به حمایت دارید، رابطه تبدیل به پناهگاه میشه.
- مکثِ آگاهانه: قبل از اینکه به رفتارِ فرزندتون واکنش نشون بدید، یکلحظه مکث کنید و بپرسید: «این واکنشِ خودِ منه، یا بازتابی از گذشتهیِ منه؟»
- کمک گرفتن: اگر حس میکنید سایهیِ گذشته خیلی سنگینه، همراهی با یک درمانگرِ متخصص در حوزهیِ تروما، یک اقدامِ شجاعانه برایِ سلامتِ خانوادهتونه.
جمعبندی
شاید لازم نباشه از فردا بینقص باشید. همین که انگیزه دارید برایِ فرزندتون متفاوت باشید، یعنی شما همین الان دارید زنجیرهیِ تکرار رو قطع میکنید. والدگری برایِ شما فقط یک وظیفه نیست؛ یک فرصتِ بزرگ برایِ ترمیمِ خودتون و فرزندتونه.